Amsterdam (ditmaal geen Noviomagus). In de Volkskrant stond gisteren een stuk van Peter de Waard. Hij heeft een vaste column (De kwestie). Ditmaal schreef De Waard over Argentinië en Paul Singer met zijn hedgefonds Elliot Capital Management. De Waard poneert de stelling dat het een goede zaak zou zijn om wereldwijd de tegoeden van dit fonds en Paul Singer te bevriezen. Paul Singer, zo redeneert De Waard, heeft het faillissement van Argentinië bewerkstelligd, wat daar zou inslaan als een BUK-raket en weliswaar niet direct tot doden leidt, maar dit wel indirect zou doen: bij het vorige faillissement van Argentinië kwamen 39 mensen op straat om bij ongeregeldheden.  NAAR VOORNOEMD STUK 

Populisme

Ik vind het goedkope stemmingmakerij van die Peter de Waard. Gezien het voorgaande, baseer ik dat bepaald niet uitsluitend ook hierop, dat hij het in dat stuk heeft over een “{…} hoogbejaarde rechter {…}” die Paul Singers hedgefonds in het gelijk stelt. Alsof dat die uitspraak ‘dus’ onjuist zou maken.

Foto.Sjef.Desk

Foto Debbie Bernasco

 

Het stond destijds die 7% van de beleggers vrij om niet akkoord te gaan met kwijtschelding van 70% van hun vorderingen op Argentinië en om in plaats daarvan hun vorderingen dan maar te verkopen aan een hedgefonds.  Als er iets is wat wij als per definitie dwarsige en eigenzinnnige advocaten weten, dan is het wel dat het enkele gegeven dat 93% van een populatie een bepaalde keuze maakt en de overige 7% opteert voor iets anders, helemaal niet wil zeggen dat de keuze van die 7% ‘dus’ verkeerd zou zijn. 

Pacta sunt servanda

Elliot Capital Management heeft, voor zover ik kan overzien, het volste recht op betaling van die overgenomen vorderingen. Wie geld leent moet gewoon terugbetalen, met de afgesproken rente. 

Als een wanbetalende schuldenaar (Argentinië) 93% van zijn schuldeisers zo ver krijgt om ‘dan maar’  het grootste deel van de schuld (dus: 70%) kwijt te schelden, misstaat het hem als hij jaren later de schuldeisers die niet kwijtgescholden hebben of degene die van deze schuldeisers de betreffende vorderingen overgenomen uitmaakt voor aasgieren, zoals het Argentijnse staatshoofd en veel Argentijnen thans doen.

Wie is de aasgier?

De structureel wanbetalende schuldenaar – Argentinië is al acht keer failliet gegaan – en degene die na overname van een vordering op de schuldenaar gewoon betaling eist. Als één van beiden een aasgier is, wie is dat dan?

Ten slotte

Peter de Waard gaat aan dit alles voorbij. Ik heb hem dat gisterenochtend kort en bondig ook in een e-mail laten weten. Antwoord heb ik niet ontvangen.

Foto.Sjef.Desk.2

Foto Debbie Bernasco

 

Het maken van de vergelijking aasgier met hedgefonds gaat ook helemaal niet op, omdat een aasgier niet eerst betaalt: hij ziet zijn aas en eet. Bovendien is geen sprake van aas. Argentinië is geen weerloos organisme dat als prooi dient voor een aasgier, doch een mogendheid die willens en wetens geld geleend heeft en aldus een terugbetalingsverplichtingen aangegaan is. Na de wanbetaling door Argentinië heeft Elliot Capital Management de overgenomen vorderingen op deze vreemde staat destijds gewoon gekocht voor wat toen, gegeven die wanbetaling, de (kennelijke) marktwaarde – een prikkie – was. Met het gegeven dat dit hedgefonds een (zeer) forse winst realiseert als Argentinië uiteindelijk toch betaalt, is niets mis. Uiteindelijk immers betaalt Argentinië dan gewoon – en niets meer – hetgeen door deze mogendheid betaald moet worden.